महाशिवरात्री व्रत कहाणी PDF मराठी

महाशिवरात्री व्रत कहाणी मराठी Lyrics

महाशिवरात्री हा हिंदू धर्मातील अत्यंत पवित्र आणि महत्त्वाचा सण आहे. या दिवशी भगवान शिव आणि माता पार्वती यांचा विवाह झाला होता, अशी मान्यता आहे. महाशिवरात्रीचे व्रत केल्याने भक्तांच्या सर्व मनोकामना पूर्ण होतात आणि जीवनातील दुःख दूर होतात. या व्रताची मुख्य कथा एका पारध्याभोवती फिरते, ज्याने नकळतपणे बेलपत्रे शिवलिंगावर अर्पण केली आणि त्याचे हृदयपरिवर्तन झाले.

हे व्रत केल्याने शिवाची कृपा प्राप्त होते आणि आध्यात्मिक प्रगती होते. या मंगलमयी कथेचे पठण केल्याशिवाय शिवरात्रीचे व्रत पूर्ण मानले जात नाही. जर तुम्हाला या व्रताची संपूर्ण विधी आणि कथा वाचायची असेल, तर Mahashivratri Vrat Katha Marathi PDF आमच्या वेबसाईटवरून सहजपणे डाउनलोड करा. ही कथा वाचून तुम्ही तुमचे व्रत विधीवत पूर्ण करू शकता.

|| महाशिवरात्री व्रत कहाणी मराठी (Mahashivratri Vrat Katha Marathi PDF) ||

प्राचीन काळी एका जंगलात गुरुद्रुह नावाचा एक शिकारी राहत होता जो वन्य प्राण्यांची शिकार करून आपल्या कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करत होता, शोध घेऊनही त्याला शिकार सापडली नाही, त्याची मुले, पत्नी आणि आई-वडील उपाशी राहतील, सूर्यास्ताच्या वेळी त्याला काळजी वाटू लागली. तो एका जलाशयाजवळ गेला आणि घाटाच्या कडेला एका झाडावर थोडं थोडं होतं.पाणी प्यायला घेऊन चढला, कारण त्याला पूर्ण आशा होती की इथे कोणीतरी प्राणी आपली तहान भागवायला येईल.ते झाड ‘बेल’चं होतं. -पत्रा’ आणि त्याच झाडाखाली कोरड्या बेलच्या पानांनी मढवलेले शिवलिंग होते.कारण ते दिसत नव्हते.

रात्रीचे पहिले प्रहर संपण्यापूर्वी तेथे एक हरिण पाणी प्यायला आले, त्याला पाहताच शिकारीने त्याच्या धनुष्यावर बाण सोडला, असे करताना त्याच्या हाताने काही पाने आणि पाण्याचे काही थेंब निघाले. खाली बनवलेल्या शिवलिंगावर पडले आणि अनवधानाने शिकारीच्या पहिल्या प्रहारची पूजा झाली. पानांचा खडखडाट ऐकून हरणाने घाबरून वर पाहिले आणि घाबरून शिकारीला थरथरत्या स्वरात म्हटले – ‘मला मारू नकोस. .’ शिकारी म्हणाला की तो आणि तिचे कुटुंब भुकेले आहे म्हणून तो तिला सोडू शकत नाही.

हरिणीने वचन दिले की ती आपल्या मुलांना तिच्या मालकाच्या स्वाधीन करून परत येईल. मग तो त्याची शिकार करतो. शिकारीचा त्याच्या बोलण्यावर विश्वास बसला नाही. त्याने पुन्हा शिकारीला असे सांगून पटवून दिले की जसे पृथ्वी सत्यावर आहे; समुद्र संयत राहतो आणि झऱ्यांमधून पाण्याचे प्रवाह पडतात, त्याच प्रकारे ती देखील सत्य बोलत आहे. क्रूर असूनही शिकारीला त्याची दया आली आणि ‘लवकर परत ये’ असे म्हणत हरणाला जाऊ दिले.

थोड्या वेळाने दुसरे हरीण पाणी प्यायला तेथे आले, शिकारी सावध झाला, त्याने बाण सोडण्यास सुरुवात केली आणि असे करत असताना पुन्हा पूर्वीप्रमाणेच त्याच्या हाताच्या जोराने काही पाणी आणि काही बेलची पाने शिवलिंगावर पडली आणि नकळतपणे त्याचा बळी घेतला. शिकारी.दुसर्‍या प्रहारचीही पूजा झाली. हे हरणही घाबरले, शिकारीला जीवाची भीक घातली, पण त्याच्या नकारावर हरणाने त्याच्याकडे परत येण्याचे वचन दिले, असे सांगून जो वचन देऊन माघारी फिरतो, त्याला त्याच्या जीवनात जीव मिळेल हे त्याला ठाऊक आहे.संचित पुण्य आहे. नष्ट शिकारी, पूर्वीप्रमाणे, या हरणाच्या शब्दावर विश्वास ठेवून, त्याला जाऊ द्या.

आता क्वचितच कोणी परत येईल आणि आपल्या कुटुंबाचे काय होईल या चिंतेने तो व्याकुळ झाला होता.आता पुन्हा धनुष्यावर बाण मारल्याने त्याची तिसरी प्रहारची पूजाही आपोआप पूर्ण झाली, पण हरिण सावध झाले. पाने पडण्याच्या आवाजात. त्याने शिकारीला पाहिले आणि विचारले – “तुला काय करायचे आहे?” तो म्हणाला – “माझ्या कुटुंबाला अन्न देण्यासाठी मी तुला मारीन.” हरीण प्रसन्न झाले आणि म्हणाले – “माझ्या या देहाचा काही उपयोग होईल, दानधर्माने माझे जीवन सफल होईल, असे मला धन्य वाटते, पण कृपा करून मला आता जाऊ द्या म्हणजे मी माझ्या मुलांना त्यांच्या आईच्या स्वाधीन करू शकेन. त्यापैकी.” धीर धरा आणि इथे परत या.”

शिकारीचे हृदय त्याच्या सिन्युच्या नाशामुळे शुद्ध झाले होते, म्हणून तो नम्रपणे म्हणाला – ‘जो कोणी येथे आला, सर्व काही केले आणि निघून गेला आणि अद्याप परत आला नाही, जर तुम्ही देखील खोटे बोलून निघून गेलात तर माझ्या कुटुंबातील सदस्यांचे काय होईल? ?” आता हरणाने त्याला आपले खरे बोलण्याचे आश्वासन दिले की तो परत आला नाही तर; त्यामुळे तो जे पाप करतो ते त्याला जाणवते, जे समर्थ असूनही दुसऱ्यावर उपकार करत नाही. शिकारीनेही त्याला ‘लवकर परत ये’ असे सांगून सोडले.

रात्रीचा शेवटचा प्रहर सुरू होताच शिकारीच्या आनंदाला पारावार उरला नाही कारण त्याने ती सर्व हरणे आणि हरणे आपल्या मुलांसह एकत्र येताना पाहिले होते. त्यांना पाहताच त्याने आपल्या धनुष्यावर बाण ठेवला आणि पूर्वीप्रमाणेच आपल्या चौथ्या प्रहरासाठी शिवाची पूजाही पूर्ण झाली. आता त्या शिकारीच्या शिवाच्या कृपेने सर्व पापे भस्मसात झाली, म्हणून तो विचार करू लागला – ‘अरे धन्य आहेत हे प्राणी जे अज्ञान असूनही आपल्या देहातून दान करू इच्छितात, पण माझ्या जीवाला शाप आहे की मी असे अनेक कृत्य करतो आहे.

माझ्या आयुष्यात दुष्कृत्ये केली. तो कुटुंबाची काळजी घेत राहिला.’ आता त्याने आपला बाण थांबवला आणि हरणांना सांगितले की ते सर्व धन्य आहेत आणि त्यांना परत जाऊ द्या. असे केल्यावर भगवान शंकर प्रसन्न झाले आणि त्यांनी त्यांना ताबडतोब आपल्या दिव्य स्वरूपाचे दर्शन घडवले आणि त्यांना सुख-समृद्धीचे वरदान देऊन ‘गुहा’ हे नाव दिले. मित्रांनो, हा तो गुहा होता ज्याच्याशी भगवान श्रीरामांनी मैत्री केली होती.

केसांत गंगाजी धारण करणारे, मस्तकावर चंद्राला शोभणारे, मस्तकावर त्रिपुंड व तिसरा डोळा, कंठात कल्पशा [नागराज] आणि कृपादृष्टीने शोभणारा रुद्र, हातात डमरू व त्रिशूळ असलेले भगवान शिव. आणि ज्यांचे भक्त मोठ्या श्रद्धेने पूजनीय आहेत.ज्यांना शिवशंकर, शंकर, भोलेनाथ, महादेव, भगवान आशुतोष, उमापती, गौरीशंकर, सोमेश्वर, महाकाल, ओंकारेश्वर, वैद्यनाथ, नीळकंठ, त्रिपुरारी, सदाशिव आणि इतर हजारो नावांनी संबोधित आणि पूजनीय आहे. आपले विचार नेहमी सकारात्मक ठेवा आणि सर्वांच्या इच्छा पूर्ण करा.